AK-72

Að skilja við Þjóðkirkjuna nóvember 6, 2009

Í dag er merkilegur dagur í lífi mínu. Í dag skrifaði ég loksins undir skilnaðarpappíra, framvísaði þeim niður á Þjóðskrá og skildi endanlega við Þjóðkirkjuna sem hefur verið áskrifandi að skattfé mínu of lengi.

Þetta var þó engin skyndiákvörðun heldur hefur hún tekið hátt í tuttugu ár að komast í framkvæmd því það er mjög langt síðan ég uppgötvaði að þessi veika trú sem ég hafði, var byggð á hræsni og falsi stofnunnar sem notaði sér tilfinningar fólks sér til gróða og hylmdi yfir illum verkum þjóna sinna sem siðblindir sáu sér leik á borði til að notfæra sér nándina við veikgeðja fólk og börn, til að svala sínum sjúku hvötum.

Ekki var það þó það eina sem færði mig í hóp hinna vantrúuðu heldur einnig saga stofnuninnar sem Biblía kallastt, saga sem misnotuð var til hroðaverka allt frá upphafi, í nafni hippalegs náungi í Júdeu sem hafði líklegast tuggið lauf sem orsökuðu ofskynjanir og fengu hann til að trúa því að hann væri sonur Guðs almáttugs sem var svo góður að hann hafði dútlað sér við að drepa annan hvern mann á jarðkringlunni í reglulegum geðvonskuköstum sé miðað við fyrri hluta Biblíunnar.

Skyndilega rauk þessi hippi til, boðaði fögur erindi með heillandi sviðsframkomu í bland við góð siðferðisleg gildi en þegar hann henti Viðskiptaráði síns tíma út úr musteri þá fór hann yfir strikið. Auðvaldið greiip þá í taumanna, sendi boð til gamalla, vald- og fégráðugra manna sem vildu stjórna lýðnum í gegnum boðorðin tíu(sem gilti bara fyrir almenning) yfirstétt þeirra og vina sinna til góða, og hippinn hjartgóði á lauf-trippinu sínu var negldur upp öðrum til viðvörunar.

Enda var það svo að þegar ég komst til manna, laus við gasprandi prédikaranna sem nýttu sér sakleysi skólabarnanna til fjármögnunar á fégræðgi ferminganna, að maður byrjaði hægt og rólega að missa trúna á þessari bók sem Biblíu kallast, söguna af Jesús sem byrjaði fljótt að missa trúverðugleikann því t.d. dæmið með Jósef og Maríu, þessi giftu hjón sem stunduðu aldrei kynlíf, gekk aldrei upp því fljótt byrjaði maður að hugsa að annaðhvort var þetta hentisemishjónaband fyrir samkynhneigt par sem fékk gestasæði eða María hafði verið að halda framhjá náttúrulausm eiginmanni sínum og ekki þorað að segja frá því. Svo mörgum árum síðar þá kom það enda í ljós að sú ævisaga var platið eitt, samansett úr öðrum trúarbörgðum og þjóðsögum í líklegast pólitískum eða peningalegum tilgangi, hver veit? Ekki ég né þeir sem ákváðu innihald Biblíunnar fjórum öldum eftir fæðingu Krists.

Fleira spilaði þó inn í þetta verðandi trúleysi og kaldhæðni gagnvart trúarbrögðum almennt, sérstaklega þó hinni kristnu kirkju sem maður hefur haft mest kynni af í vestrænum heimi. Þegar maður byrjaði að læra um sögu þá kom fljótt í ljós að kirkjan, söfnuðir, sértrúarhópar og trúfélög hafa yfirleitt verið stjórntæki yfirstéttar sem þurfti að semja við um innihald Nýja Testamentsins á sínum tíma og stjórnun Lútherskirkjunnar færða undir vald fursta þeirra sem studdu Lútherinn í trúboði sínu í staðinn.

Enda fylgi því í framhaldi að þessi Guð var notaður til að innblása mönnum viljann til kúgunar alþýðunnar, upphafningu siðblindrar yfristéttar, friðþægingu illverka og hvatann til morða og manndrápa stríðshvetjandi þjóna friðar í þágu Guðs útvaldra þjóða með heimsvöld að yfirvarpi,  þjóðum sem kúguðu fólk vegna litarháttar síns í S-Afríku eða Suðurríkjum hinna frjálsu Bandaríkja og kveiktu í krossum, gaulandi sálma við hengingar svertingja, þjóða sem myrtu heila kynstofnanna, eyddu heilu menningunum og þjóða sem slátruðu sakleysingum í Auschwitz þá og Írak nú,

Ekki má þó gleyma því að kaþólska kirkjan á þeim tíma var orðin að valdamiklu, alþjóðavæddu fyrirtæki sem vílaði sér ekki fyrir að slátra mörg hundruð þúsund manns vegna þess að nokkrir prestar höfðu dirfst að velta því upp að fólk þyrfti ekki að ákalla Guð sinn í kirkjum, heldur gæti gert það heima hjá sér, án fjárútláta, nokkuð sem kallaðist villutrú vegna minnkandi gróða kirkjunnar og villutrúarmenn sem á þetta féllust. Voru þau frægu orð látin falla af riddara einum, þegar hann var spurður rétt fyrir drápin á villutrúarmönnum, hvernig hann færi að því að sjá hverjir væru villutrúar:”Ekki hugmynd. Látum Guð um að sortera þá út!”

Enda litaðist hin íslenska saga af svipuðum hlutum við kristnivæðingu landans, hlutum sem ég hneykslaði ömmu gömlu með þegar ég tilkynnti henni að ég færi ekki á þúsund ára afmælis valdatöku glæpasamtaka á Þingvöllum hér um árið. Enda voru aðferðirnar við kristnun Íslands ekki í anda siðaðra manna né þess boðskaps sem þeir tróðu inn á landann sem átti gamla, breyska, drykkfellda Guði sem Ásar kallast. Heldur voru aðferðirnar meira í anda mafíunnar: mannrán, hótanir, mútur og jafnvel manndráp, nokkuð sem einkennt hefur sögu allra trúarbragða frá árdögum, trúarbragða sem í annan stað boða umbyrðarlyndi og mannúð en í hinn stað nota litla klausu um að slíkt sé ekki gildi fyrir nokkurn mann sem borgar ekki verndargjaldið til rétta Guðsins, allt óheiðarleg sé leyfilegt þá.

Og þjónar kirkjunnar sem haldið er vernd yfir? Jesús minn, maður getur sagt annað en þú kannt að velja þá. Hræsnanar, loddarar, fermingastúlknufitlarar og barnaníðingar hafa gengið um brosandi með friðarins boðskpa og manngæskunar meðmæli á vörum, eyðileggjandi sálir, saurgandi allt það sem þeir boða með hlífiskildi kirkjunnar sinnar sem á söfnðui sínu sýgur úr sinum fjárhaglegt blóð í stórum gróða. Enda er til varla betri viðskiptahugmynd en trúarbrögð, þú hefur alltaf einhverja sem þurfa á vöru þinni að halda sér til sálarhjálpar, óháð árferði og viðskiptin eru alltaf örugg, sérstaklega í slæmu árferði.

Þó mðaur gæti haldið áfram endalaust um hræsni, græðgi, yfirhylmingar með illvirkjum, stuðning við dráp og fleira sem trúarbrögð nýtast við, þá breytir það því engu því ofsatrúaðir munu alltaf geta réttlætt það allt saman, sagt að það hafi verið góðverk eða nauðsyn að drepa einhvern sem ekki var sömu trúar, að það sé í lagi að nauðga konu vegna tilvitnunar í texta trúarrits síns, að öll illska og siðferðisbrot séu réttlætanleg hjá trúboðum þeirra og sendiboðum Guðs síns: hvort sem það er Osama, Bush, eða jafnvel Davíð(frjálshyggjan er nú trúarbrögð). Skiptir það engu máli í huga þessa fólks: tilgangurinn helgar meðölin, hversu ógeðfelld sem þau eru.

En þó ég sé ekki trúaður, ekki tengdur neinum trúarbrögðum lengur og mjög kaldhæðinn í garð trúarbragða, þá hef ég eina trú. Hún er ekki á einhverja ósýnilega veru, heldur er hún trú á að það fyrirfinnst bæði gott og illt í heiminum og í brjósti sérhvers manns, trúaðs sem vantrúaðs, kristinns sem múslima, búddista sem gyðings. Það mun aldrei breyta neinu um hvað hann ber fyrir sig sem réttlætingu á gjörðum sínum eða hvata verka sinna: ef hann gerir góðverk, þá gerir hann góðverk, ef hann fremur illdæði, þá fremur hann illdæði. Gott og illt, það stimplast ekki eftir trúfélögum, aðeins manneskjunni sjálfri, slíku hef ég kynnst í fari trúaðra sem vantrúaðra.

Að því söguð, vill ég segja það að þrátt fyrir mína hvössu gagnrýni hér að ofan á kristsins kirkju, þá ber ég virðingu fyrir trúskoðunum fólks sem ber sína trú í hljóði og er ekki að troða henni inn á einn eða neinn. Það fólk er líka oftast þannig gert, að það reynir að lifa eftir því góða siðferði sem í boðskapnum býr, en tekur ekki trúritin bókstaflega. Slíkt á um marga vantrúaða einnig, á meðan þeir leyfa fólki að eiga sína trú í friði, þá er það hið besta mál en ef þeir fara út í vantrúarboð sitt af sama ofstæki og krossfarar kirkjunnar, þá ganga þeir á sömu vítisleið og þeir sem standa hinum megin trúarbragðavíglínunnar.

En eitt er víst, kreppan er góður hvati til að taka á málum því frá og með deginum í dag, rennur skattfé mitt sem til kirkjunnar fór, til þarfara og betri mála að mínum dómi: Háskólans. stofnunnar sem ég tel meiri þörf á, stofnunnar sem nýtist mér og mínum mun betur en kirkjan sem ég nota aldrei.

Því verð ég að mæla með þessum skilnaði fyrir vantrúaða, hann tekur aðeins örskamma stund og maður er sáttari við sjálfan sig á eftir.