Hið deyjandi Moggablogg október 31, 2009
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjölmiðlar, Hitt og þetta, Vefurinn og umræða.1 comment so far
Frá því að ég hætti á Moggablogginu, í kjölfar ráðningar Hrunvaldsins mikla í áróðurstjórnarstól LÍÚ, þá hefur heimsóknum mínum fækkað þangað og varla farið inn a fréttavefinn sjálfan. Maður hefur fylgst með öðru auganu með þróuninni þar og lyft brúnum yfir því hversu hratt Hrunvaldurinn mikli og dárar hans, eru að drepa vefinn sem slíkan því hnignunarskeið deyjandi umræðuvefja er þar komið á ofurhraða.
Ferlið er yfirleitt eins. Fyrst kemur einhver stóratburður sem heggur á trúverðugleika vefsins og stjórn hans(ráðning Davíðs Oddsonar í þessu) og fjölmargir hverfa á brott, sérstaklega margir af þeim málefnalegri. Eftir það högg, róast yfirleitt aftur, þeir málefnalegu sem héldu tryggð ennþá, vilja ekki færa sig um set vegna þess að þeir eru vanir umhverfinu(sem er mjög gott hjá blog.is), telja að þetta lagist aftur o.sv.frv. Sjáanleg minnkun á aðsókn sést þó og færri taka þátt í umræðum sem voru líflegar áður.
Þá kemur næsta högg sem er oftast nær, tengt ákvarðanatökum stjórnenda. Slíkir hlutir hafa verið að gerast upp á síðkastið, Litli Landsímamaðurinn rekinn af blogginu fyrir að skrifa gagnrýnna grein á Baldur Guðlaugsson en ekki stuggað við manni sem hvetur til dráps á forsætisráðherra og fjármálaráðherra, heldur er viðkomandi hampað sem forsíðubloggara. Hlutlæg ritskoðun hefur semsagt orðið æ ljósari en áður, ritskoðun sem veldur því að fólk með skoðanir andstæðar eigendum og stjórnendum, hugnast ekki lengur að varpa þeim fram á vettvangi viðkomandi miðils.
Slíkt olli því að allavega einn eðalpenni sem er í miklu uppáhaldi, Svanur Gísli Þorklesson, lét sig hverfa nú ásamt því að margur maðurinn er byrjaður að íhuga hvort þeir eigi heima í þeim hópi sem er orðinn ráðandi á Moggablogginu: ofsatrúarmenn og öfgafullir andstæðingar ESB sem froðufellandi öskra landráð og föðurlandsvikari í öðru hverju orði, sem flestir aðhyllast einmitt stjórnmálaskoðanir þær sem áróðurstjórinn aðhyllist.
Næst sem gerist er að umræðuflóran verður einsleitari, færri og færri taka til máls, það verður minna og minna um nýjar raddir, nýja umræðuvinkla og ferskar pælingar. Að lokum eftir 1-5 svona högg í viðbót, verða aðeins örfáir fyrirsjáanlegir aðilar eftir í umræðunni sem gengur út á skítkast og “Já, Nei, Víst”-upphrópanir sem menn nenna varla að lesa. Þá hefur aðsókn minnkað, vægi vefsins í almennri umræðu minnkað, auglýsingagildi minnkað. Yfirleitt í kjölfarið reyna þá stjórnendur að ná tökum á umræðunni á ný, umræðunni sem þeir eyðilögðu með aðgerðarleysi, misráðnum ákvörðunum og mjög hlutlægri ritskoðun en það er of seint, vörumerkið er dáið eða samnefnari fyrir það sem skolast til hafs í gegnum ræsi borgarinnar.
Það sem er þó áhugavert við þetta ferli á Moggablogginu, er hversu fljótt það hefur gengið yfir því ferlið frá fyrsta höggi til næsta, er nokkrir mánuðir upp í ár. Þarna hefur þeim tekist þetta á ca. mánuði og hafa sett nýtt met e.t.v. Geri aðrir betur.
Svo get ég ekki annað í lokin en skrumað aðeins, en að láta vita að ég ásamt fleirum, erum að koma upp bloggvef og verður það tilkynnt með látum bráðlega þegar hann fer í loftið. Maður stenst ekki svona auglýsingatækfæri, fyrst fólk nennti að lesa svona langt.
Krafa á hendur bankamönnum október 30, 2009
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjölmiðlar, Glæpir og rannsóknir, Hitt og þetta, Hrunið.4 comments
Til þeirra bankamanna sem gera kröfur í þrotabú vegna svefnleysis og slíks, fyrrum yfirmanna þar og stjórnar/stjórnenda,
Í tilefni þess að einhverjir ykkar hafa opinberað siðblindu sína á ný samkvæmt fréttum Stöðvar 2, með kröfum í þrotabú bankanna sem ganga út á það m.a. að þið fáið greitt fyrir svefnleysi sprottnu upp úr áhyggjum yfir því að hafa ekki stolið nóg og bónusa fyrir að setja heila þjóð á hausinn, þá hef ég ákveðið að gera kröfur á hendur ykkar einnig m.a. vegna eftirfarandi þátta:
- Svefntruflanir og geðraskanir vegna hrunvaldandi græðgi og siðleysi bankamanna
- Líkamlegra streitu s.s. hækkun á blóðþrýstingi og annarra heilsukvilla á borð við kvef/ofkælingu vegna mótmæla.
- Áhyggjum vegna hækkandi lána og minna fé á milli handanna vegna stöðutöku bankamanna gegn krónunni o.fl. vísvítandi verðbólguvaldandi aðgerðum sem leiddu til Hruns.
- Ör á sálinni eftir að hafa orðið vitni að þáttöku bankamanna í morði á öllu trausti hér á landi.
- Skertra lífsgæða til lengri tíma vegna gjörða bankamanna.
- Að hafa vísvitandi og skipulega leitt til atvinnuleysis mín og þúsunda annarra borgara sem eiga svo að borga fyrir sukk og siðblindu bankamanna sem hvorki iðrast né sjá nokkuð rangt við gjörðir sínar.
Ég krefst þess að þeir bankamenn sem áttu hlut að máli, greiði til baka allan þann skaða sem þeir ollu Íslandi. Einnig að greiddar verði ásættanlegar skaðabætur sem fyrst til mín og allra annarra fórnarlamba nauðgunnar þeirra á þjóðarsál Íslendinga og hermdarverkum gegn fjárhag íslensks almennings. Ef ekki verður gert upp, þá vænti ég þess og krefst að stjórnvöld grípi til ráða sinna, geri allar eigur þeirra bankamanna sem áttu hlut að máli og sjái til þess að þeir verði múraðir inn í verstu og myrkustu dýflissur heims.
Ég vill einnig benda viðkomandi bankamönnum á, að engar afsakanir verða teknar gildar, afsakanir á borð við að einhverjir hafi nú reynt að mótmæla þessu innan bankans því slíkar afsakanir vitum við að er yfirklór. Hver sá sem sagði slíkt, endaði yfirleitt á austurvígstöðvum bankakerfisins, þ.e. í dyravarðastarfi útibús í krummaskuði sem enginn vil búa á.
Með engri vinsemd og virðingu,
Agnar Kr. Þorsteinsson
E.S. Ef þörf krefur, þá mæli ég með að viðkomandi bankamenn sem neyttu gulls, fari í de-tox til Jónínu Ben, til að ná því úr líkama sínum, og selji það svo upp í skuldir sínar við samfélagið.
Á að meðhöndla Davíð Oddson eins og Quisling forðum? október 25, 2009
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjölmiðlar, Glæpir og rannsóknir, Hrunið, Hugleðingar, Stjórnmál, Vefurinn og umræða.1 comment so far
Nú í dag hef ég verið að velta fyrir mér spurningu. Við vitum öll að Davíð Oddson framd landráð af yfirveguðu ráði, ofurseldi þjóðina í hendur illra manna og naut sín eins og Neró forðum við að sjá landið hrynja, glaður á brá. Þessi andþjóðfélagslegi maður á að taka á að hætti þjóðelskandi sannra Íslendinga, líkt og hinum norska sálufélaga hans Vidkun Quisling og senda í svipaða vegferð, er það ekki?
Nú veit ég að einhverjir eru byrjaðir að sprengja æð yfir þessari einstaklega ósmekklegu fyrstu málsgrein minni(og fyrirsögn) sem og þar á meðal fólk sem deilir með mér fyrirlitningu á Davíð Oddsyni og hvernig hann hefur umleikið þjóðina. Þessi ógeðfelldu ummæli mín eru þó ekki ætluð til að hvetja til voðaverks né nokkur meining þar á baki því það er ekki háttur siðaðra einstaklinga og samfélaga að lífláta fólk, hvað þá að það leysi einhver vandamál.
En þessi fyrsta málsgrein hefur samt tilgang og hún er að vekja umhugsun hjá samflokksmönnum(og vonandi fleirum) Lofts Altice Þorsteinssonar sem bauð sig fram til formanns Sjálfstæðisflokksins á síðastliðnum landsfundi. Á bloggsíðu hins ofsatrúaða Jóns Vals Jenssonar, lét hann hafa eftir ummæli sem eru í sama dúr og fyrsta málsgrein mín, með uppástungu um að Jóhanna Sigurðardóttir yrði meðhöndluð eins og Benito Mussolini, og stingur eiginnlega upp á því að Steingrímur J. Sigfússon verði líflátinn á sama hátt og rúmenski harðstjórinn Ceasescu.
Flestum sem sáu þetta og hafa lesið þessi ummæli sem hefur verið breytt, hefur blöskrað þetta og misboðið, sérstaklega þar sem viðkomandi hefur alls ekki sýnt neinn vilja til að biðjast afsökunar á þeim, heldur lætur eins og svona óhugnaður sé í lagi því það túlki tilfinningar þjóðarinnar vegna Icesave sbr. ummæli Lofts á bloggsíðu Svans Gísla Þorkelssonar sem fjallar þar um meðferðina á líki Benito Mussolini, nokkuð sem ég get ekki kvittað undir sem hluti af þjóðinni. Einstaka öfgamaður ber þó blak af honum, talar jafnvel um að fólk sé húmorslaust eða reynir að tala bara um IceSave og vondu kommúnistana sem eru að knésetja Ísland fyrir erlend ríki.
Það sem þó er umhugsunarvert einnig, er ekki bara þessi ummæli sem slík sem flestir hefðu kannski látið út úr sér í reiði en iðrast síðar, heldur að þetta kemur frá öfgakristnum manni sem vill láta að sér kveða í stjórnmálum og hefur oft viðhaft óhugnanleg gífuryrði um hvernig taka skuli á múslimum og öflum sem hann telur andþjóðernisleg eða þeir sem styðja ESB-aðild. Gekk hann svo langt að tala um hugsanlega þyrfti að afhausa þá sem vilja ganga inn í Evrópusambandið.
En þetta vekur upp einnig ákveðin ónot hjá manni vegna ýmisra þátta og ekki síst ástandsins í dag. Við lifum á miklum umbrotatímum þar sem hrætt og reitt fólk leitar að útrás fyrir reiði sína, aðila til að benda á og hefna sín á, ef það telur að sökudólgurinn sé þar að finna. Við slíkar aðstæður hefur sagan sýnt okkur að þá spretta fram lýðskrumarar í valdaþrá eða til að klekkja á andstæðingum sínum, oft á tíðum berjandi trommur þjóðernishyggju í bland við að hannaðan óvin sem tilheyrir trúhópi, þjóðflokki eða öðrum sem eru í minnihluta og illræmdasta dæmið um slíkt, má finna í evrópskri sögu þar sem austurrískur liðþjálfi sem átti misheppnaðan listamannaferil að baki, náði völdum með slíkum hætti. Milljónir manna létu lífið af þeim orsökum og þó menn hafi talað um að slíkt ætti aldrei að endurtaka hefur það verið endurtekið reglulega síðan, með sömu aðferðafræði lýðskrums, þjóðernishyggju og óvinaframleiðslu.
En hversvegna minnist ég á þetta? Jú, því að í skrifum Lofts sem og þeirra sem honum fylgja að máli, náhirðarinnar svokölluðu og fleiri sem gramir eru yfir valdamissi, má sjá sömu einkennin. Hamrað á vondu útlendingunum, hamrað á þjóðernishyggju, leikið sér að tilfinningum hræddrar þjóðar og reynt að nýta sér þær til að koma sér og sínum mönnum að kjötkötlum svo þeir geti gert það sem þeir vilja gera: endurskrifa söguna og tryggja að þeir missi ekki völdin á ný.
Þar liggja nefnilega ónot mín að hluta en einnig yfir því þegar maður setur orðræðu Lofts í samhengi við ýmis skrif náhirðarinnar svokölluðu síðustu daga. Þó enginn þeirra gangi eins langt og Loftur í ummælum, þá er ýmislegt sem vekur upp ugg og óhug þeirra sem vilja sjá hér rísa upp réttlátt samfélag að nýju. Náhirðin og þjónar hennar á borð við Loft geysist fram, hvetur til að menn verði reknir vegna skoðanna sinna eða að það verði þaggað niður í þeim. Ógnarnir í garð manna andsnúna þeim færist í vöxt með hatrammari hætti, heilu fjölmiðlarnir keyptir til að standa í áróðurstriði fyrir völdum og öllum brögðum er beitt.
Við bætist svo fréttir af því að skrúfað er skyndilega fyrir skrif Litla Landsímamannsins á bloggsíðum áróðursmiðilsins, fyrir það eitt að tala um rannsókn á innherjaviðskiptum góðvins konungs náhirðarinnar. Maður fær líka það á tilfiningunna að þessir menn séu tilbúnir til þess að gera hvað sem er til að ná völdum aftur og svo er spurningin hvað gerist ef þeir ná völdum aftur? Má maður jafnvel búast við að þurfa að flýja land vegna skoðanna sinna eða að fólk byrji að hverfa um miðjar nætur? Þetta eru eiginlega spurnignar sem maður vill aldrei fá svör við.
En víkjum aðeins í lokin að orðum Lofts því það er annað áhyggjuefni með þá orðræðu. Þó flestir telji þetta ósmekklegt, óhugnanlegt og orð bilaðs manns, þá lifum við á þannig tímum, að einhver gæti gripið þetta á lofti og framkvæmt þetta. Það er mikil ólga undir niðri, mikil reiði og ótti sem gæti fengið fólk til að grípa til einhverra óhæfurverka sem aldrei verða afturkölluð hvort sem það er gegn stjórnmálamönnum, embættismönnum eða útrásarvíkingum.
Þróunin er slík að ég játa að ég er farinn að hafa smá áhyggjur af því að voðaverk verði að staðreynd fyrr eða síðar því maður heyrir meir og meir út undan sér á kaffihúsum, í boðum eða á almannafæri að fleiri og fleiri tala um að það muni ekkert gerast hér, ekkert réttlæti verði í augsýn nema að einhver verði drepinn né nokkuð muni breytast. Slíkt tal bendir til þess að samfélagið sé að liðast í sundur vegna vonleysis, vantrausts og stefni í þá átt sem samfélög sem hafa orðið fyrir svona voðaverkum á borð við bankahrunið, geta endað: í ofbeldisfullum vígaferlum.
Fyrir mitt leyti segi ég að varla myndi ég vilja búa í slíku samfélagi þarsem fyrir það fyrsta er eina von um réttlæti fæst án dóms og laga né í samfélagi þar sem sundrungin er orðin svo mikil. Því miður virðast stjórnmálamenn og ýmis öfl ekki hafa skilning á því, heldur vilja eingöngu sjá til þess að þeirra menn njóti verndar og að hagsmunir þeirra verði ofan á með því að leggja steina í spor nauðsynlegs uppgjörs, í stað þess að reyna að leggja grundvöll að sátt með því að leggja til hliðar lýðskrum og upphrópanir sem auka á sundrungina.
Því eru upphrópanir Lofts og annara sem tala með svipuðum hætti, ekki bara heimskulegar og óhugnanlegar, heldur gæti orðið einnig olía á bálið, eldur sem gæti kveikt í innri púðurtunni einhvers með óafturkræfanlegum afleiðingum sem myndu eingöngu stækka sár svívirtrar og reiðrar þjóðar.
Hér er svo skjámynd af ummælum Lofts:
“Það er orðið aðkallandi Jón Valur, að dómstólar fjalli um meint landráð Sossanna. Það er illt fyrir þá að liggja undir þessu ámæli, en varla ákæra þeir sig sjálfa til að fá aflausn. Mér sýnist vandamálið vera stjórnarfarslegs eðlis, hver á að ákæra og dæma stjórnvöld ? Þurfum við að bíða þar til Icesave-stjórnin hrökklast frá ?
Hvernig væri að menn kynntu sér hvernig Benito Mussolini var meðhöndlaður og hengdur upp á afturlöppunum ? Myndi Jóhanna ekki taka sig ámóta vel út ?
Nicolae Ceauşescu er sérstök fyrirmynd Svika-Móra. Væri ekki við hæfi að þeir fóstbræður fengju sömu brottför úr Jarðvistinni ?
Annars er mér sama hvernig við losnum við þessar skaðræðis kvik-kindur.
Burt með allt Sossa-stóðið !”
Loftur Altice Þorsteinsson, 24.10.2009 kl. 17:05
Fyrst sótti náhirðin… október 21, 2009
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjölmiðlar, Hrunið, Hugleðingar, Stjórnmál.1 comment so far
FYRST SÓTTI NÁHIRÐIN…
Fyrst sótti náhirðin fjölmiðlamennina og ég sagði ekki neitt-því ég var ekki fjölmiðlamaður.
Síðan sótti náhirðin rannsakendur og ég sagði ekki neitt-því ég var ekki rannsakandi.
Síðan sóttu náhirðin gagnrýnendur og ég sagði ekki neitt-því ég var ekki gagnrýnandi,
Síðan sótti náhirðin mótmælendur og ég sagði ekki neitt-því ég var ekki mótmælandi.
Síðan sótti náhirðin mig- og þá var enginn eftir til að verja mig.
Umbreytt frá upprunalegu ljóði e. Martin Niemöller sem kallast á engilsaxnesku:“First they came.“ til heiðurs þeim sem náhirð Davíðs Oddsonar og fótgönguliðar hennar, vllja þagga niður í með kúgunum, ógnunum og sviptingu lífsviðurværis.
Silfur Egils og fótgönguliðar Fjórða Ríkis Frjálshyggjunnar október 21, 2009
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjölmiðlar, Hrunið, Stjórnmál.2 comments
Eitt af því sem fer hrikalega í mig, er þegar þeir sem ættu þessa daganna að líta í egin barm og skammast sín fyrir hvað þeir hafa gert þjóðinni, geysast fram í ritvöllinn eða í umræðunna, heimtandi að þagga ætti niður í mönnum sem eru ekki þeim þóknanlegir eða vilja að viðkomandi verði sviptir lífsviðurværinu fyrir skoðanir sínar, nokkuð sem minnir á McCarthy, Austantjaldsríki kommúnismans og önnur fasísk ríki. Slíkt lét Björn Bjarnason, sá fúli bóndi úr Fljótshlíðinni sem telur sig geta meðhöndlað vald eins og skítugar nærbuxur, lög séu barn síns tíma og dómstólar eigi að vera flokkspólitískir með vinum og vandamönnum Foringja síns úr FL-okknum eina.
Ég ákvað því að blanda mér inn í umræðurnar hjá Agli Helga sem er sá sem Björn vill láta fjarlægja úr umræðunni fyrir skoðanir sínar og fótgönguliðar náhirðar og hins Fjórða Ríkis Frjálshyggjunnar taka undir sem englasöng Krists síns á Krossinum, og setti inn eftirfarandi athugasemd sem eftir á hyggja, á vel heima sem blogg einnig.:
Ekki breytast þeir neitt, forsvarsmenn eða fótgönguliðar Fjórða Ríkis Frjálshyggjunar, þegar kemur að skoðunum annara. Í þeirra augum er aðeins ein skoðun þónanleg og ef frelsið til að tjá sig er notað á gagnrýni á Fjórða ríkið og fólin sem keyrðu okkur í þrot með frjálshyggjunna að leiðarljósi, þá skal þagga niður í þeim með hótunum, ógnum, brottrekstri og örugglega mun verri aðferðum heldur en við höfum frétt af.
Og hvert er nýjasta skotmark þessara fóla? Silfur Egils. Hversvegna? Viðkomandi þáttstjórnandi er ekki með skoðanir þóknanlegar þeim, viðkomandi hefur gagnrýnt þá, viðkomandi hefur bent á ýmislegt ljótt sem fulltrúar Fjórða Ríkis Frjálshyggjunnar hefu gert þjóðinni, og það sem þeim þykir verst, er að viðkomandi hefur talað á móti hinum heilaga Foringja sem reis upp sem Kristur á Krossinum og varð að heilögum anda Hádegis-Móra.
En þeir gleyma einu, þetta er ekki lengur samfélag ógnar, óréttlætis og misbeitngar valds sem þeir komu á hér, þetta er ekki lengur samfélag sem þeir stjórna umræðunni, reka menn eftir pöntun, ráðskast með lög og reglur þó þeir hafi enn vini og vandamenn sem sérstaklega var komið fyrir dómarastétt til að tryggja að réttlæti næði aldrei yfir mútuþægann FL-okkinn sem eyðilagði samfélagið.
Yfirskininu sem beitt er nú, er að viðkomandi sé ekki hlutlaus, fjandar úr Fljótshlíð og prófessorspúkar pirraðir geysast þar fremstir fí flokki, gargandi og gólandi í kapp við rotinn ráðherradurg sem sneyptur endaði sem forseti Alþingis, en gelyma því að það er enginn hlutlaus, það er ekki hlutverk þáttarins að vera hlutlaus heldur bjóða upp á umræðu, hlutverk umræðunnar er að ræða málin, ekki þagga þau niður eins og þessi fól sem föðurlandið sviku í hendur frjálshyggjunnar ástunduðu, með þeim afleiðingum að inniðir samfélagsins hafa veirð nagaðar að innan með spilltri siðblindu náhirðarinnar.
Þjóðinni hefur verið nauðgað með fjársvikumyllum sem fóru fram með bankaleynd og Björnsins blindu, fjársvikamyllum sem framkvæmdar voru í Foringjans firru og með Flokksins syndum, átti að þagga nður og svelta rannsóknir á, vinum og vandamönnum Sjálfstæðisflokksins til verndar.. Nú dirfast þessir menn að skríða upp úr rottuholum sínum, hefja hótunarsöng sinn, ganga fram með hroka og telja sig vera hafnir yfir samfélagið enn á ný, yfirstétt náhirðar og Engeyjar, yfirstétt auðmanna og auðvaldsdjöfla sem telja að nú sé óhætt að taka yfir samfélagið á ný og viðhalda hér órettlæti, siðblindu og svívirðunni sem hér viðgengst.
Þeir hafa rangt fyrir sér, þeim verður ekki fyrirgefið, vald þeirra verður ekki viðurkennt fremur en vald kvíslinga í Noregi forðum, þeir sviku þjóðina og þeim ber að sýna iðrun, auðmkyt og gjalda fyrir syndir sínar. Slíkt ætla þeir þó ekki að gera, víglínan hefur verið dregin upp að nýju, stríð þeirra gegn samféllaginu er hafið á ný.
Ætlar fólk að láta þessa menn stýra samfélaginu á ný, eftir öll þeirra hermdarverk?
Sumt vekur meiri óþægindi en annað… október 8, 2009
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjölmiðlar, Hitt og þetta, Kvikmyndir.add a comment
Þegar þetta er ritað, þá hef ég nýlokið við hálfgert danskt kvöld í glápi . Ég hafði tekið smágláp kvöld, horft fyrst á aðra danska mynd sem ég hafði tekið upp: Bænken eða Bekkurinn sem var um ræfislfyllibyttu og endurnýjuð kynni við dóttur sína sem asnast til að flytja inn rétt hjá honum. Í þeirri mynd var innbyrt svo mikið áfengi að Leaving Las Vegas var eins og tedrykkjukvöld hjá Mokkakaffi, í samanburði og verð eiginlega að segja að manni fannst maður hálfslompaður eftir átök byttunar við að ná tappanum úr flöskunni.
Næst varð fyrir valinu þetta kvöldið, önnur dönsk mynd sem heitir Anklaget eða Ákæran, sem var nýlega sýnd á RÚV. Nokkuð sterkt drama um mann sem er kærður af dóttur sinni fyrir misnotkun, nokkuð sem maður vissi að gæti valdið óþægindum og yrði sterk ef rétt væri haldið á spöðunum. Það rættist en það var samt eitt sem situr frekar óþægilega í manni á eftir, fyrir utan myndinna. Það er kynningin á myndinni.
Ljóshærð, bráðhugguleg þulan birtist á skjánum, þuldi upp dagskrárliði sem í vændum voru og tilkynnti svo að það væri komið að sunnudagsmyndinni sem hún glaðleg, kynnti mildum og blíðum rómi að væri um ákæru vegna misnotkunar. Eins og það væri ekki eitthvað rangt við glaðværa kynningunna, þá þurfti hún endilega að toppa það með því að brosa sólskinsbrosi eftir að kynningunni lauk….HALLÓ, BROSA?????
Er ekki í lagi? Þú ert að tilkynna áhorfendum um að þeir séu að fara að horfa á mynd sem fjallar um hrikaleg erfitt efni sem vekur upp hroll hjá nær því öllum, og brosir eins og um nýjan Latabæjar-þátt sé að ræða. Hmm, kannski ekki góð samlíking en jæja, kannski eins og verið sé að fara að horfa á úrslitin í Fegurðardrottningu Íslands.
Ég veit ekki með aðra en ég er ekki viss um að ég sofni í nótt út af þessu “Cheshire cat”-brosi þulunnar, það hefur grafið sig of hrollvekjandi ofan í undirmeðvitund mína líkt og mamma Sybil forðum daga.
Sumt vekur einfaldlega upp meiri óþægindi en annað….
